ชอบนั่งสมาธิมาแต่เด็ก ที่จำได้คือไปนั่งอยู่ที่ศาลาริมทาง ตรงชายนา ยามเย็น ๆ ก่อนพระอาทิตย์ตกดิน ซึ่งตอนนั้นอายุราว ๆ 17 ปี ตอนนั้นนั่งแล้วรู้สึกสบายใจและติดใจไปนั่งบ่อย ๆ
ทำให้เกิดความสนใจและเริ่มศึกษาวิธีการทำสมาธิเรื่อยมา แต่การหาข้อมูลก็ได้มาโดยยากจริง ๆ
ต้องไปถามตามพระสงฆ์รุปนั้นนี้ สนทนาไป เผื่อจะได้คำแนะนำดีดี บ้าง ตามประสาวัยรุ่น เลยไม่ได้ใส่ใจมุ่งมั่นนัก
ต่อมาเมื่อได้บวชในวัดที่มีการปฏิบัติธรรมะ และสอนนั่งสมาธิ จึงทำให้ได้รับข้อมูลเชิงทฤษฎีมากขึ้น ซึ่งก็เป็นประโยชน์มาก เพราะทำให้ได้ตรอง เทียบกับประสบการณ์ที่ผ่าน ๆ มา และสงสัยส่วนไหนก็ได้ซักถาม อีก
จากประสบการณ์การนั่งสมาธิแล้วได้ความผ่อนคลาย ทั้งทางกาย ทางจิตใจ เลยได้รับรู้ถึงเรื่องราวของจิตตานุภาพ ด้วยประสบการณ์ของตนเอง
สิ่งที่เกิดขึ้นทางจิต เดิมก็ไม่มั่นใจหรอกนะ แต่เมื่อเกิดซ้ำ ๆ ก็เริ่มมั่นใจ แต่สิ่งที่น่าอึดอัดก็คือเรื่องประสบการณ์ภายในจิต อันเกิดจากอานุภาพสมาธิ ช่างหาคนพูดคุยสนทนาด้วยยากยิ่ง จวบจน ได้เห็บประโยชน์ที่ว่า "ท่านจงมาพิสูจน์เถิด ผู้รุ้ก็รู้ได้เฉพาะตน" เลยถึงบางอ้อ คลายความอึดอัดไป
ขออย่างนี้ ไปลองเถอะ ไม่เสียหายอ่ะไร มีแต่ได้จริงนะ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น